وبسایت رسمی اتاق بازرگانی ایران و کره جنوبی

سفر وزیر صنعت کره‌جنوبی به سئول در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۶ و دیدار او با وزیر انرژی و منابع طبیعی ترکیه را می‌توان نقطه عطف تازه‌ای در مسیر گسترش همکاری‌های راهبردی دو کشور دانست؛ دیداری که در ادامه توافقات سران دو کشور در نوامبر گذشته انجام شد و نشان داد سئول عزم جدی برای ورود به پروژه دوم نیروگاه هسته‌ای ترکیه در سینوپ دارد. در این نشست، وزیر صنعت کره‌جنوبی تأکید کرد که کشورش با بیش از پنج دهه تجربه در ساخت و بهره‌برداری از نیروگاه‌های هسته‌ای، «مناسب‌ترین شریک» برای اجرای این پروژه است و خواستار تعمیق همکاری‌های دوجانبه در حوزه انرژی هسته‌ای شد.

در چارچوب این رویکرد، شرکت دولتی Korea Electric Power Corp. (KEPCO) پیش‌تر با Turkiye Nuclear Energy Company تفاهم‌نامه‌ای برای توسعه همکاری در بخش انرژی هسته‌ای امضا کرده و دو طرف مطالعه امکان‌سنجی اولیه پروژه را آغاز کرده‌اند. مدل پیشنهادی کره‌جنوبی مبتنی بر تجربه‌ای است که این کشور در صادرات کامل نیروگاه، از طراحی و ساخت گرفته تا آموزش نیروی انسانی و پشتیبانی بهره‌برداری، در اختیار دارد؛ الگویی که پیش‌تر در خاورمیانه با موفقیت اجرا شده است.

مهم‌ترین نمونه این موفقیت، پروژه نیروگاه هسته‌ای براکه در امارات متحده عربی است که جایگاه کره‌جنوبی را در بازار جهانی انرژی هسته‌ای تثبیت کرد.

کره جنوبی امروز با اجرای برنامه «Brain to Korea» در قالب طرح «Brain Pool / Brain Pool+» گام تازه‌ای در مسیر توسعه دانش‌بنیان برداشته است؛ مسیری که ریشه‌های آن به دهه‌های پیش بازمی‌گردد. دولت کره جنوبی برای سال ۲۰۲۶ حدود ۳۷۷ میلیون دلار به جذب دانشمندان برجسته خارجی اختصاص داده و در قالب جدید «جذب نهادی»، به هر تیم پژوهشی ممتاز سالانه حدود ۲۰.۷ میلیون دلار تا سقف پنج سال (بیش از ۱۰۳ میلیون دلار) حمایت می‌کند. در کنار آن، ده‌ها پژوهشگر طراز اول به‌صورت فردی و با بسته حمایتی چندساله جذب می‌شوند. این ارقام تنها حقوق نیست؛ بسته‌ای کامل از زیرساخت، آزمایشگاه، تیم اجرایی و بودجه تحقیق را شامل می‌شود تا انتقال دانش، شبکه و اعتبار بین‌المللی به‌صورت ساختاری انجام گیرد.

برای فهم اهمیت این سیاست، باید نگاهی به گذشته انداخت. کره جنوبی در دهه ۱۹۶۰ کشوری فقیر و جنگ‌زده بود. با راهبری دولت‌های توسعه‌گرا—از جمله دوره Park Chung-hee—راهبرد «صنعتی‌سازی صادرات‌محور» شکل گرفت. تمرکز بر آموزش، انضباط مالی، سرمایه‌گذاری در صنایع سنگین و سپس فناوری‌های پیشرفته، پایه‌های آنچه بعدها «معجزه رود هان» نام گرفت را بنا نهاد. تأسیس دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی پیشرو مانند Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) و شکل‌گیری چائبول‌ها، از جمله Samsung Electronics، اکوسیستمی ساخت که در آن صنعت و دانشگاه به‌طور تنگاتنگ همکاری می‌کنند.

صادرات کره جنوبی؛ جهش 34 درصدی در آغاز 2026

داده‌های رسمی نشان می‌دهد که صادرات کره جنوبی در ژانویه 2026 با رشد 33.9 درصدی نسبت به سال قبل، به 65.85 میلیارد دلار رسیده است. این رشد قابل توجه عمدتاً ناشی از افزایش تقاضای جهانی برای تراشه‌ها و زیرساخت‌های هوش مصنوعی بود. با این وجود، دولت خاطرنشان کرد که تغییرات در زنجیره تأمین جهانی و تغییرات احتمالی تعرفه‌ها، متغیرهای کلیدی برای فصول آینده هستند. این جهش خیره‌کننده، یکی از درخشان‌ترین آغازهای سال را برای موتور صادراتی کره جنوبی در تاریخ معاصر رقم زد.

منبع: Reuters

 سرمایه‌گذاری 86 میلیارد دلاری گروه هیوندای موتور در داخل کشور

گروه هیوندای موتور یک برنامه سرمایه‌گذاری عظیم داخلی به ارزش 125.2 تریلیون وون (حدود 86.47 میلیارد دلار) را برای اجرا بین سال‌های 2026 تا 2030 اعلام کرد. این سرمایه‌گذاری بر گسترش تولید خودروهای الکتریکی (EV)، توسعه خودروهای مبتنی بر نرم‌افزار و ارتقای راهکارهای انرژی هیدروژنی تمرکز دارد. این اقدام به عنوان یک فشار استراتژیک برای تثبیت سهم بازار در میان رقابت شدید جهانی تلقی می‌شود. این شرکت همچنین تایید کرد که در حال مذاکرات سطح بالا با دولت کانادا در مورد حضور احتمالی در بخش تولید خودرو در این کشور است.

منبع: KED Global

کاهش تورم مصرف‌کننده به 2.0 درصد مطابق با پیش‌بینی‌ها

مرکز آمار کره گزارش داد که تورم سالانه مصرف‌کننده در این کشور در ماه ژانویه به 2.0 درصد کاهش یافته است که نسبت به 2.3 درصد در ماه قبل کاهش نشان می‌دهد. این کاهش رشد قیمت‌ها، تورم را دقیقاً به هدف میان‌مدت بانک مرکزی کره رسانده است. تحلیلگران اقتصادی معتقدند این آرامش در تورم ممکن است فضای بیشتری را برای بانک مرکزی فراهم کند تا در اواخر سال، تعدیل نرخ بهره را برای حمایت از مصرف داخلی بررسی کند. با این حال، قیمت برخی مواد غذایی تازه و انرژی همچنان نسبت به تنش‌های ژئوپلیتیک جهانی حساس هستند.

منبع: Investing.com

تصمیم دونالد ترامپ برای اعلام افزایش تعرفه واردات کالاها و خودروهای کره جنوبی از ۱۵ درصد به ۲۵ درصد، صرفاً یک اقدام تجاری ساده نیست، بلکه باید آن را در چارچوب یک راهبرد گسترده‌تر اقتصادی و ژئوپلیتیکی تحلیل کرد. این اقدام نشان می‌دهد که در نظم اقتصادی جدید جهانی، تعرفه‌ها دیگر فقط ابزار حمایت از تولید داخلی نیستند، بلکه به اهرمی برای هدایت سرمایه‌گذاری خارجی و بازآرایی زنجیره‌های تأمین جهانی تبدیل شده‌اند.

۱. گذار از «تجارت آزاد» به «تجارت هدایت‌شده»

ایالات متحده طی دهه‌های گذشته مدافع تجارت آزاد بود، اما در سال‌های اخیر، به‌ویژه در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، رویکرد جدیدی را دنبال کرده است که می‌توان آن را «تجارت هدایت‌شده» نامید. در این رویکرد، آمریکا از ابزارهایی مانند تعرفه، تحریم، و مشوق‌های مالی استفاده می‌کند تا شرکت‌ها و کشورهای متحد را به سرمایه‌گذاری مستقیم در خاک آمریکا ترغیب کند.

هدف اصلی این سیاست، انتقال ظرفیت‌های تولیدی راهبردی—به‌ویژه در حوزه‌هایی مانند نیمه‌هادی‌ها، خودروهای الکتریکی، و فناوری‌های پیشرفته—به داخل ایالات متحده است. در این چارچوب، فشار تعرفه‌ای بر کره جنوبی را می‌توان تلاشی برای تسریع اجرای تعهد سرمایه‌گذاری ۳۵۰ میلیارد دلاری این کشور در آمریکا دانست.

۲. وابستگی متقابل و آسیب‌پذیری اقتصاد صادرات‌محور کره جنوبی

اقتصاد کره جنوبی به‌شدت به صادرات وابسته است. شرکت‌های بزرگ کره‌ای مانند سامسونگ، هیوندای، و اس‌کی هاینیکس بخش قابل توجهی از درآمد خود را از بازار آمریکا به دست می‌آورند. این وابستگی، در عین حال که موتور رشد اقتصادی کره بوده، نوعی آسیب‌پذیری ساختاری نیز ایجاد کرده است.

افزایش تعرفه‌ها می‌تواند مستقیماً رقابت‌پذیری شرکت‌های کره‌ای را در بازار آمریکا کاهش دهد. در نتیجه، انتقال بخشی از تولید به داخل آمریکا به یک گزینه منطقی—و گاه اجتناب‌ناپذیر—برای این شرکت‌ها تبدیل می‌شود. به بیان دیگر، تعرفه‌ها به ابزاری برای «انتقال جغرافیایی سرمایه» تبدیل شده‌اند.

اقتصاد کره جنوبی در سال ۲۰۲۶ نشانه‌های روشنی از بازگشت به مسیر رشد و ثبات را نشان می‌دهد. بر اساس گزارش رسمی وزارت اقتصاد و دارایی این کشور، روند بهبود اقتصادی اکنون برای پنجمین ماه متوالی ادامه یافته است؛ موضوعی که بیانگر عبور تدریجی اقتصاد از دوره رکود نسبی سال‌های اخیر است. این بهبود، بیش از هر چیز، حاصل دو عامل کلیدی است: احیای تقاضای داخلی و عملکرد قدرتمند بخش نیمه‌هادی‌ها.

نقش صنعت نیمه‌هادی در اقتصاد کره جنوبی را می‌توان ستون فقرات صادرات این کشور دانست. رشد ۳۳٫۹ درصدی صادرات در ژانویه و رسیدن آن به بیش از ۶۵ میلیارد دلار، عمدتاً نتیجه افزایش تقاضای جهانی برای تراشه‌های الکترونیکی، به‌ویژه در پی گسترش فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، بوده است. این امر بار دیگر نشان می‌دهد که تمرکز بلندمدت کره جنوبی بر صنایع پیشرفته و دانش‌بنیان، چگونه توانسته این کشور را در برابر نوسانات جهانی مقاوم سازد.

در کنار صادرات، تقویت تدریجی تقاضای داخلی نیز نقش مهمی در بهبود اقتصادی ایفا کرده است. افزایش تولید صنعتی و رشد فروش خرده‌فروشی نشان‌دهنده بازگشت نسبی اعتماد مصرف‌کنندگان و فعال شدن چرخه اقتصادی داخلی است. همچنین، کنترل تورم و حفظ آن در سطح نسبتاً پایین ۲ درصد، بیانگر موفقیت سیاست‌های پولی و مالی دولت در حفظ ثبات قیمت‌ها است.

پکن – ۱۴ دی ۱۴۰۴ (۴ ژانویه ۲۰۲۶) – «لی جه‌میونگ»، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی، روز یکشنبه در حالی برای یک سفر رسمی چهارروزه وارد پکن شد که هم‌زمان تحولات امنیتی در شبه‌جزیره کره بار دیگر بر حساسیت این سفر افزوده است. ساعاتی پیش از ورود او به پایتخت چین، کره‌شمالی چند فروند موشک بالستیک ناشناس را به سمت دریای شرق شلیک کرد؛ اقدامی که نخستین آزمایش تسلیحاتی پیونگ‌یانگ در سال جدید میلادی به شمار می‌رود.

این سفر، نخستین سفر رسمی لی به چین از زمان آغاز به کار دولت او در خرداد سال گذشته و همچنین نخستین سفر یک رئیس‌جمهور کره‌جنوبی به چین از سال ۲۰۱۹ تاکنون است. انتظار می‌رود محور اصلی گفت‌وگوهای لی با «شی جین‌پینگ»، رئیس‌جمهور چین، بر تحولات کره‌شمالی، مدیریت تنش‌های منطقه‌ای، روابط اقتصادی و گسترش تبادلات فرهنگی متمرکز باشد.

رئیس‌جمهور کره‌جنوبی در نخستین برنامه خود در پکن با شهروندان کره‌ای مقیم چین دیدار خواهد کرد تا ضمن شنیدن دیدگاه‌ها و مطالبات آنان، بر حمایت دولت از جامعه کره‌ای‌های خارج از کشور تأکید کند. نشست رسمی سران دو کشور قرار است روز دوشنبه برگزار شود؛ دیداری که دومین ملاقات لی و شی در کمتر از دو ماه اخیر محسوب می‌شود. دو رهبر پیش‌تر در حاشیه اجلاس همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه (APEC) در شهر گیونگ‌جو و هم‌زمان با سفر رئیس‌جمهور چین به کره‌جنوبی ـ نخستین سفر او پس از ۱۱ سال ـ با یکدیگر گفت‌وگو کرده بودند.

پرتاب نخستین موشک مداری تجاری کره‌جنوبی، اگرچه به پایان موفقیت‌آمیز نرسید، اما نشانه‌ای روشن از ورود این کشور به مرحله‌ای تازه و جسورانه در صنعت فضایی جهان بود. موشک «هانبیت-نانو» ساخته شرکت خصوصی اینواسپیس، شامگاه دوشنبه ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ به وقت محلی، از مرکز فضایی آلکانتارا در برزیل پرتاب شد، اما تنها ۳۰ ثانیه پس از آغاز پرواز، به دلیل نقص فنی سقوط کرد و به مدار زمین نرسید.

این پرتاب که ساعت ۱۰:۱۳ شب انجام شد، به‌صورت زنده از یوتیوب پخش می‌شد و شعله‌های غیرعادی اندکی پس از برخاستن موشک، توجه بینندگان را جلب کرد. دقایقی بعد، پخش زنده متوقف شد و شرکت اینواسپیس اعلام کرد که موشک در محدوده ایمنی زمینی سقوط کرده و هیچ تلفات انسانی یا خسارت جانبی در پی نداشته است. هانبیت-نانو حامل پنج ماهواره کوچک بود که قرار بود در مدار ۳۰۰ کیلومتری زمین مستقر شوند و در صورت موفقیت، اینواسپیس را به نخستین شرکت خصوصی کره‌جنوبی تبدیل می‌کرد که ماهواره مشتری را با موشک ساخت خود به فضا می‌فرستد.

کره جنوبی با اعلام یک برنامه بلندپروازانه قصد دارد آزمایش‌های تولید انرژی هسته‌ای همجوشی را از سال ۲۰۳۰ آغاز کند، یعنی تقریباً دو دهه زودتر از زمان‌بندی اولیه خود. این تصمیم در پاسخ به افزایش فزاینده تقاضای انرژی ناشی از رشد هوش مصنوعی و تحول صنایع پیشرفته گرفته شده است.

کمیته ملی انرژی همجوشی کره جنوبی، مسیر تحقیقاتی خود را مشخص کرده و هدف دارد هشت فناوری حیاتی مرتبط با انرژی همجوشی را توسعه دهد. این اقدام نشان‌دهنده اراده کره جنوبی برای پیشگامی در حوزه انرژی پاک و فناوری‌های نوین است.

اما انرژی همجوشی هسته‌ای چیست و چرا تا این حد مورد توجه قرار گرفته است؟

کره‌جنوبی، کشوری که طی دهه‌های گذشته به‌عنوان الگوی رشد صنعتی و فناوری‌محور در آسیا شناخته می‌شد، امروز با بحرانی خاموش اما عمیق روبه‌روست؛ بحرانی که نه از کمبود سرمایه یا فناوری، بلکه از کمبود نیروی انسانی متخصص سرچشمه می‌گیرد. نشانه‌ها حاکی از آن است که اگر این روند مهار نشود، موتور رشد اقتصادی و صنعتی کره در سال‌های آینده با اختلالی جدی مواجه خواهد شد.

بر اساس گزارش تفصیلی اتاق بازرگانی کره در زمینه کمبود نیروی انسانی علوم و مهندسی که در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۵ و به قلم کیم این‌جا، پژوهشگر مؤسسه برنامه‌ریزی و ارزیابی علم و فناوری کره (KISTEP) منتشر شده، این کشور تا سال ۲۰۲۹ با کمبود دست‌کم ۵۸۰ هزار نیروی متخصص در حوزه‌هایی مانند هوش مصنوعی، رایانش ابری و کلان‌داده روبه‌رو خواهد بود. این کمبود شامل هم نیروهای متخصص سطح میانی و هم نیروهای سطح عالی می‌شود و به گفته نویسندگان گزارش، مستقیماً توان رقابتی شرکت‌های فناور و مبتنی بر هوش مصنوعی را تضعیف می‌کند.