در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کره از صنایع مونتاژمحور به فناوریهای پیچیدهتر گذر کرد؛ سرمایهگذاری سنگین در نیمهرساناها، مخابرات و الکترونیک مصرفی، کشور را به بازیگری جهانی تبدیل کرد. پس از بحران مالی آسیایی ۱۹۹۷ نیز اصلاحات ساختاری، شفافیت مالی و ارتقای بهرهوری در دستور کار قرار گرفت. از دهه ۲۰۰۰ به بعد، تمرکز بر اقتصاد دیجیتال، نوآوری و تحقیقوتوسعه شدت گرفت و سهم بالای R&D از تولید ناخالص داخلی، به یکی از ویژگیهای پایدار اقتصاد کره بدل شد.
اکنون، در میانه رقابت جهانی بر سر هوش مصنوعی، زیستفناوری، انرژیهای نو و تراشهها، کره مرحله تازهای را آغاز کرده است: رقابت بر سر «استعداد». جذب یک دانشمند ممتاز صرفاً افزودن یک رزومه نیست؛ انتقال شبکه همکاران بینالمللی، تجربه صنعتی، دسترسی به پروژههای بزرگ و حتی جذب سرمایهگذاری خارجی را به همراه دارد. به همین دلیل، سیاست جدید بر جذب «تیمهای کامل» تأکید میکند تا دانش بهصورت نهادی و پایدار در کشور نهادینه شود.
آینده توسعه کره جنوبی به احتمال زیاد بیش از هر زمان دیگری به کیفیت سرمایه انسانی گره خواهد خورد. کاهش نرخ زاد و ولد و پیرشدن جمعیت، ضرورت جذب نیروی متخصص خارجی را دوچندان کرده است. دولت با تسهیل ویزاهای علمی، ایجاد شهرهای نوآوری و تقویت پیوند صنعت و دانشگاه، میکوشد سئول و سایر قطبهای فناوری را به «هاب جهانی نخبگان» بدل کند. اگر دهههای گذشته بر صادرات کالا استوار بود، دهههای پیشِ رو بر صادرات فناوری پیشرفته و خلق پلتفرمهای دانشبنیان تکیه خواهد داشت.