مهمتر از خیابان، افکار عمومی است
نشانه مهمتر، نتایج نظرسنجیهای اخیر است. در نظرسنجی NBS که در روزهای ۷ تا ۹ سپتامبر انجام شد، ۴۵ درصد مردم کره جنوبی با اعزام نیرو به هرمز مخالفت کردند، در حالی که ۳۶ درصد موافق بودند. مخالفت در میان جریانهای میانه نیز از موافقت بیشتر بود و در میان افراد دارای گرایش سیاسی مترقی به ۶۰ درصد رسید.
بنابراین سازمانهای مدنی تنها در حال اعتراض خیابانی نیستند؛ آنها در حال تلاش برای تبدیل موضوع «اعزام نیرو به هرمز» به یک مسئله عمومی هستند؛ مسئلهای که دولت مجبور باشد هزینه سیاسی تصمیم خود را نیز در نظر بگیرد.
آیا اعتراضات گستردهتر میشود؟
در حال حاضر سه عامل میتواند موجب گسترش اعتراضات شود:
اول، تصمیم نهایی دولت. اگر دولت رسماً با اعزام نیرو موافقت کند، احتمالاً دامنه اعتراضات افزایش خواهد یافت؛ زیرا برای گروههای صلحطلب و مدنی، موضوع از «احتمال اعزام» به «تصمیم برای ورود به یک بحران خارجی» تبدیل خواهد شد.
دوم، ادامه حمایت سازمانهای اجتماعی و مذهبی. حضور صدها سازمان نشان میدهد که اعتراض محدود به یک تشکل سیاسی نیست و ظرفیت آن وجود دارد که گروههای بیشتری را با خود همراه کند.
سوم، وضعیت افکار عمومی. وقتی فاصله میان مخالفان و موافقان اعزام نیرو در نظرسنجیهای ملی قابل توجه است، سازمانهای مدنی زمینه بیشتری برای بسیج اجتماعی پیدا میکنند.
البته در مقابل، جامعه کره جنوبی درباره امنیت انرژی، امنیت کشتیرانی و روابط راهبردی با آمریکا نیز نگرانیهای جدی دارد. به همین دلیل، این اعتراضات لزوماً به یک جنبش فراگیر ملی تبدیل نخواهد شد. حتی یک نظرسنجی دیگر نشان داده است که دیدگاههای جامعه درباره نحوه واکنش کره جنوبی به بحران هرمز بسیار نزدیک و دو قطبی است.
با این حال، اگر دولت کره تصمیم به اعزام نیرو بگیرد، احتمال تبدیل این اعتراضات به یک کارزار سیاسی و اجتماعی گستردهتر بهمراتب افزایش خواهد یافت.
در واقع، اتفاقات این روزهای سئول یک پیام روشن دارد:
دولت هنوز تصمیم نهایی نگرفته، اما جامعه مدنی کره جنوبی از همین حالا تلاش میکند قبل از تصمیم دولت، نظر خود را به یکی از عوامل اصلی تصمیمگیری تبدیل کند.